OMELIE / Omelie TR

06 set 2026

06/09/2026 - Yıl A, 23. Pazar

06/09/2026 - Yıl A, 23. Pazar

1. okuma: Ez 33,7-9; Mezmur 94; 2. okuma: Rom 13,8-10; İncil: Matta 18,15-20

Tanrı’nın sevgisi, hayatımıza girdiğinde çeşitli anlamlar ve farklı ifadeler alır: zira hayatımızın çeşitli aşamalarını ve içinde barındırdığı çok sayıda farklı yönü hesaba katmak zorundadır. Babanın sevgisinin bizi O’na itaatsiz, yani günahkar bulması; O’nun bilgeliğinin öğretileriyle çelişen düşüncelere veya eylemlere dalmış halde bulması, ne imkânsız ne de olasılıksızdır. Bu durumlarda ne olur? Baba’nın bize duyduğu sevgi, günahımızla karşılaştığında ne olur?

Bir cevap, Ezekiel aracılığıyla gelir. Tanrı, peygambere halk içindeki yerini açıklar. O, bir nöbetçi görevi görür. Nöbetçi her şeyi gözlemlemeye ve olan biteni dikkate almaya çalışır. Tanrı’nın kanununa karşı gelen bir davranış sergileyen birini görürse, onu uyarmalı ve ilahi bilgeliğin sözlerini hatırlatmalıdır. Nöbetçi bunu yapmazsa, o kişinin günahından sorumlu olur: onun tövbe etmesine yardım etmemiştir. Peygamber şöyle devam eder: Eğer nöbetçi, o kişiye hatasını bildirirse ve o kişi dinlemezse, o kişi günahından sorumlu tutulmayacaktır.

Elçi Aziz Pavlus, Romalılara yazdığı mektupta peygamberin öğretisini tamamlayarak, sadece nöbetçiye değil, göklerin krallığını oluşturan o halkın tüm üyelerine bir söz söyler. O herkese, dolayısıyla bana da şöyle der: “Kimseye hiçbir şey borçlu olmayın, karşılıklı sevgiden başka.” O, Tanrı’nın emirlerini sanki kölelermişçesine emir olarak yaşamamamızın önemine vurgu yapar. Evet, emirlere uymak gereklidir, ancak bunlarla sevgimizi ifade ettiğimize dikkat ederek. Sevmeyi bilme lütfunu aldık; tıpkı Babamız Tanrı’nın sevdiği gibi, tıpkı İsa’nın çarmıhta kendini feda ederek bizi sevdiği gibi. Baba’dan ve İsa’dan gerçek sevgiyi öğreniriz, hatta onlardan bu yeteneği alırız. Emirleri yerine getirdiğimizde, kendi iyi niyetimizi ya da bazen zorla gösterilen itaatimizi değil, Tanrı’nın sevgisini, O’nun merhametini ortaya çıkarırız. Ve sevgi, var olduğunda herkese ulaşır; bunu da kalbimize döken O’ndan aldığımız sevinçle yapar. Böylece itaatkar sevgimiz kimseye rahatsızlık vermeyecektir.

İsa, bir inananın, bir öğrencisinin hata yapma olasılığını hesaba katar. Kimse bundan rahatsız olmamalıdır, aksine. Eğer böyle bir şey olursa, bunu fark eden kişi, peygamber Hezekiel’in bize bahsettiği nöbetçi gibi davranacaktır. Bunu fark eden kişi, onun tövbe etmesine yardım edecektir. Nasıl? Merhametle, bolca merhametle; böylece kendisi de kibir, üstünlük veya kınama günahına düşmesin diye. Onunla baş başa, nazikçe konuşacaktır: “Onu sadece ikiniz arasında uyar,” der Rab. Eğer o kişi anlamazsa ya da tövbe etmek istemezse, nöbetçi, Kutsal Ruh’tan ilham alan, kendisinden daha tatlı ya da daha ikna edici sözlere sahip başka birinden yardım isteyecektir. Ancak İsa şunu da ekler: Eğer o kişi hâlâ tövbe etmezse, tüm cemaati de haberdar et. Topluluğun sözü ona daha güçlü bir şekilde yardımcı olacaktır. Ancak bu girişim de sonuçsuz kalırsa ve o kişi günahında ısrar ederse, onu dostluğundan ve herkesin birliğinden uzaklaştır. Eğer İsa’yı dinlemiyorsa, göklerin krallığında kalmaya layık değildir.

İsa’yı dinlemekle cemaati dinlemek aynı şeydir. Neden mi? Çünkü göklerde bağlayan ve çözen cemaattir. Cemaatin karar verdiği şey, Tanrı’nın kendisi, Babamız ve dolayısıyla İsa tarafından da kararlaştırılmış olur. Evet, “Çünkü iki ya da üç kişi benim adımla bir araya geldiğinde, ben de onların arasındayım.” İsa’nın cemaatteki varlığı ciddi bir konudur ve güzel, büyük ve cesur sonuçları vardır. Bu, cemaat üyelerinin duaları üzerinde de sonuçlar doğurur: Bu dua, Tanrı’nın hoşuna gidecek, O’nun tarafından işitilecek ve kabul edilecektir. Ancak bu, birlikte alınan tüm kararlar üzerinde de sonuçlar doğurur.

İsa’nın bu Sözü, tüm yaşamımız üzerinde sonuçlar doğurmalıdır. Her zaman İsa’yı sevenlerle birleşmeye çalışacağız. Birleştiğimizde O da aramızda ise, bu birlik olmadan asla hiçbir şey yapmamaya özen göstereceğiz. İsa’nın varlığı, benim kendi iyi ve akıllıca gerekçelerime göre yapacağım ya da karar vereceğim şeylerden kesinlikle daha önemli ve daha verimlidir. İsa mevcut olduğunda, mucizeler gerçekleştirebilir ve benim ve hepimizin beklentilerini aşabilir. İsa, bir inananlar grubunda, cemaatte ya da bir ayinde mevcut olduğunda, boş durmaz. Yalnızca Ezekiel’in önerdiği gibi günahtan itaatkar bir yaşama dönüşümler gerçekleşmekle kalmayacak, aynı zamanda Kilise’yi Cennet’in bekleme odası haline getirmek için yeni ilhamlar ve projeler de ortaya çıkacak; karşılıklı sevginin parladığı ve tüm kalplere, hatta Rab ile birlikte taşıdıkları çarmıhlar yüzünden acı çekenlerin kalplerine bile neşe yaydığı bir yer.