ME
NU

Yetmi┼č kere yedi kez

Yetmi┼č kere yedi kez

 

Affedin ve affedileceksiniz!

Lk 6,37

Giri┼č

Sadece Baba olan bir Tanr─▒ affedebilir.

Sadece içinde Baba Tanr─▒’n─▒n Ruh’unu ta┼č─▒yan insan affedebilir.

─░sa bize Baba’n─▒n yüzünü gösterir ve bize Ruh’unu verir öyle ki, biz de O’nun sayesinde karde┼člerimizi affedebiliriz.

Bu ┼čekilde hayat─▒m─▒z “mükemmelli─če” ula┼č─▒r, yani hayat─▒m─▒zda mükemmel sevgi bulunur.

Her kim affetmezse Tanr─▒’n─▒n hayat─▒n─▒ ya┼čam─▒yor.

Her kim affetmezse affetmeyi bilmeyenin s─▒n─▒f─▒na girer. Çünkü Tanr─▒’n─▒n nurundan ç─▒km─▒┼č; sevgiden uzak, bencil, kendine dönük, karma┼č─▒k bir yap─▒ya sahip bir insan olur ve art─▒k içinde ya┼čam p─▒nar─▒ olmaz.

Tanr─▒, affetmeyi bildi─či için Tanr─▒d─▒r! Tanr─▒ insanlar─▒ “yetmi┼č kere yedi kez” affedecek kadar sever.

p. Vigilio Covi

 

AFFED─░LM─░┼× OLANLAR

“Kaç kere affetmeliyiz?” E─čer cennette olsayd─▒k bu sorun olmazd─▒. Çünkü cennette hepimiz affedilmi┼č olaca─č─▒z.

Cennette hepimizin ┼ču özelli─či olacak: “affedilmi┼č” olaca─č─▒z; cennetteki toplant─▒da en büyük Azizden en son gelene kadar... hepsi affedilmi┼č olacakt─▒r!

Sadece Meryem do─črudan do─čruya affedilme tecrübesini ya┼čamam─▒┼č olacak, buna kar┼č─▒l─▒k bunu tüm evlatlar─▒n─▒n tecrübesi vas─▒tas─▒yla dolayl─▒ olarak ya┼čam─▒┼č olacak.

Hepimiz affedilmi┼č azizler olaca─č─▒z. E─čer çocuklar─▒ hariç tutarsak suçsuz hiç aziz kalmaz. Affedildi─čimiz için hepimiz aziz olaca─č─▒z.

Bu gerçek, bana sevinç ve cesaret verir: suç i┼člemekte olanlara olas─▒ azizler gözüyle bakabilme cesareti; Azizlerle, iman─▒n büyük kahramanlar─▒: ┼čehitler, ┼čahitler, ruhbanlar, mistikler ve münzeviler ile ortak bir ┼čeylere sahip olman─▒n sevincini verir.

Affedilmi┼č olanlar! Cennetteki tüm azizlerin ba┼čka bir ortak niteli─či olacak: hepimiz affetmi┼č olanlar olaca─č─▒z.

Affetmek ve affedilmek kurtulu┼č yolunu t─▒rmanabilmek için giyilmesi gereken iki ayakkab─▒ gibidir!

Affetmek ve affedilmek Tanr─▒’n─▒n merhametli oldu─čunun bir sonucudur; bunun için O affeder, bunun için de biz, O’nun evlatlar─▒ olarak, affediyoruz; bu ┼čekilde O’nun Ruh’unu ta┼č─▒yoruz, O’nun örne─čine göre davran─▒yoruz; O’nun yüre─činin hareketlerinin içerisindeyiz.

 

AF: TANRI’NIN YAKINLI─×ININ ─░┼×ARET─░.

“YEN─░” KÜLTÜR!

Affetmek ve affedilmek bu dünyadayken cennetin önceden tad─▒lmas─▒d─▒r. Bunlar, bizim “insani öykümüzde” olan Tanr─▒’n─▒n varl─▒─č─▒n─▒n özellikleridir, ya┼čamda ve tarihte Tanr─▒’n─▒n mevcudiyetidir. Tanr─▒’n─▒n yak─▒nl─▒─č─▒! Evet, çünkü aff─▒ kabul etmek ve affetmek ne ┼čeytani bir kültüre ne de Adem’in bencilli─či ve gururundan gelen bir kültüre aittir! Sadece üstün bir kültüre, yani bir ba┼čka dünyadan, “Yukardan” gelen bir kültüre aittir.

Affetmek ve aff─▒ kabul etmek öbür dünyan─▒n yak─▒nl─▒─č─▒n─▒n bir göstergesidir. Acaba ─░sa’n─▒n Vaftizci Yahya kar┼č─▒s─▒nda di─čer tüm günahkarlarla beraber ba┼č─▒n─▒ e─čerek Ürdün (┼×eria) nehrindeki vaftiz ile misyonuna ba┼člamas─▒ ve bu misyonu, kendini günahkarlar aras─▒nda sayarak O’na kar┼č─▒ ellerini kald─▒ran suçlular için Tanr─▒’dan af dileyerek bitirmesi bir tesadüf müydü?

─░sa’n─▒n, Havarilerine görünerek onlara kendi bar─▒┼č─▒n─▒ ve kendisini kabul edenlerin günahlar─▒n─▒ tam Tanr─▒ ad─▒na affetme yetkisini b─▒rakmas─▒ bir tesadüf müydü?

Affedilmeyi kabul etmek ve affetmek hayat─▒n zor anlar─▒d─▒r.

Herkes zor oldu─čunu söylüyor: bense imkans─▒z oldu─čunu söylüyorum. ─░sa’ya yaslanmad─▒kça, yani inanmad─▒kça affetmek imkans─▒zd─▒r.

Kim Tanr─▒’ya inanmazsa kendi gücü ile kurtulu┼čunu arar. Hata yap─▒nca en fazla hata yapt─▒─č─▒n─▒ fark eder, ama günah i┼čledi─čini fark etmez. Bunun için kendini hakl─▒ ç─▒karacak mazeretler arar, af aramaz. Tanr─▒’ya dayanmay─▒p O’nunla bir ileti┼čim içinde ya┼čamaz; af dilemez. Bunun yerine, kendi geçmi┼činde, ba┼čkalar─▒n─▒n e─čitim hatalar─▒nda yada toplumun kötü etkilerinde aklanmalar arar. E─čer bunlar─▒ bulmazsa psikiyatrdan yard─▒m dileyecek, o da bilinç alt─▒nda bunlar─▒ bulacak. Veya büyücüye ba┼čvurarak kendisine, kimin nazar de─čdirmi┼č oldu─čunu bulmaya çal─▒┼čacak vs...

Kim Tanr─▒’ya inanmazsa af dilemeyi bilmez; kimsenin taraf─▒ndan affedilmeyi ümit edemez. Bir ç─▒kmaz sokakta bulunur; unutmaya, di─čer insanlardan kaçmaya, hatta ümitsizli─če kap─▒lmaya mecburdur.

Ayr─▒ca, kim Tanr─▒’ya inanmazsa affedemez: yapamaz; hayret etmemize gerek yoktur!

Af, Tanr─▒ ile yak─▒n bir ili┼čkinin meyvesidir. E─čer Tanr─▒ insan─▒n ufu─čundan uzakla┼čt─▒r─▒l─▒rsa af biter. Af olmamas─▒ Tanr─▒’n─▒n insan yüre─činde do─čru yerde olmad─▒─č─▒n─▒n göstergesidir.

Hatta, burada herhangi bir Tanr─▒’dan de─čil, tam Rab’bimiz Mesih ─░sa’n─▒n Baba’s─▒ndan bahsetmekteyiz.

Sadece h─▒ristiyan iman─▒nda af önerilmektedir. Di─čer dinlerde af kavram─▒ ayn─▒ de─čildir, insan da tek ba┼č─▒na kald─▒─č─▒ taktirde, affetme kapasitesine sahip de─čildir. Sadece haç üstünde af ederek ölen Mesih ─░sa’n─▒n Baba’s─▒ Tanr─▒’ya bakan ve O’nun Ruh’unu kabul eden affetme kabiliyetine sahip olup, affetmenin sevincini tadar. Baba’ya bak─▒nca, pi┼čman olup dönen o─člundan ho┼čnut olan, kötülü─čün yenmi┼č oldu─ču ki┼činin iyili─čini isteyen bir Tanr─▒’y─▒ görür. Bize, kendini, affeden biri; bizi affeden biri olarak tan─▒tt─▒─č─▒ için Tanr─▒’ya minnettar─▒z. En gerçek minnettarl─▒k da O’nun yapt─▒─č─▒ gibi yapmakt─▒r.

 

NEDEN AFFETMEK?

Affetmeyi bilmemek “ateizmin” bir sonucudur. Tanr─▒’n─▒n senin yüre─činde O’na ait olan yeri kaybetti─činden dolay─▒ affetmeyi bilmezsin. Affedemezsin çünkü Tanr─▒ sendeki yerini kaybetmi┼čtir.

Bir insan sadece u─črad─▒─č─▒ zararlardan daha üstün de─čerler için ya┼č─▒yorsa affedebilir. Bir insan tüm ümidini sa─čl─▒─č─▒na ba─člam─▒┼čsa onu bir kaza sonucu mahveden ki┼čiyi affedemez. Bütün ümidini sosyal toplumdaki sayg─▒nl─▒─č─▒na ba─člam─▒┼čsa kariyerini kaybettireni affedemez. Bir insan tüm dikkatini zengin olmaya vermi┼čse birikimlerini yat─▒rd─▒─č─▒ bankay─▒ bat─▒ran ki┼čiyi affedemez.

Ama ben daha üstün bir amaç için ya┼č─▒yorsam o zaman farkl─▒ olur. E─čer Tanr─▒’y─▒ onurland─▒rmak için ya┼č─▒yorsam, ─░sa’n─▒n u─čruna ya┼č─▒yorsam ve O’nun Kurtulu┼č oldu─ču için Krall─▒─č─▒n─▒ yaymaya çal─▒┼č─▒yorsam, bu amaç benden ne hastal─▒kla ne sosyal toplumdaki yerimle ne de ekonomik ba┼čar─▒s─▒zl─▒─č─▒mla elimden al─▒namaz. Tam tersi, s─▒k─▒nt─▒l─▒ durumlarda ─░sa’ya olan tan─▒kl─▒─č─▒m çok daha belli ve güçlüdür.

Muhtemelen bana hakaret eden beni mahvedememi┼čtir. T─▒pk─▒ O’nu öldürenlerin ─░sa’y─▒ mahvedemedi─či gibi. ─░sa Baba’ya itaat etmek, O’na hayat─▒n─▒ sunmak ve kendine ait olanlar─▒ sonuna kadar sevmek istiyordu; O’nu öldürenler buna engel olamam─▒┼čt─▒r. Hatta, O’nu öyle bir duruma sokmu┼člard─▒r ki, sevgisini, itaatini ve sunusunu daha belirgin bir ┼čekilde ortaya koymas─▒na sebep olmu┼čtur. San─▒yorum ki aff─▒n, affetmenin kapasitesinin s─▒rr─▒ daha esasl─▒ ─░sa’ya olan bir dönü┼čte bulunmaktad─▒r.

─░sa’ya dönmedikçe, O’na yönelmedikçe affedemez. Ancak ve ancak ─░sa’y─▒ kendinden çok seven ki┼či affedebilir, hatta, seve seve affeder. T─▒pk─▒ Papa Yuhanna Pavlus II’nin suikastç─▒s─▒n─▒ affetti─či gibi.

E─čer hayat─▒m─▒ ─░sa’dan daha çok seversem hiçbir zaman affedemem. Ama e─čer O’nu kendimden daha çok seversem o zaman O’nun yapt─▒─č─▒n─▒ yapabilirim; O affetti. ─░nsanlar aras─▒ndaki gerçek uyumun, anla┼čman─▒n ve bar─▒┼č─▒n s─▒rr─▒ budur – zaten pek de s─▒r de─čil -: ─░sa’d─▒r. O’na inanmak, yani O’na a┼č─▒k olmak dolay─▒s─▒yla O’nsuz ve O’nun d─▒┼č─▒nda hiçbir ┼čey yapmamak, insan─▒n ve insanl─▒─č─▒n gerçek kurtulu┼čudur.

O zaman affetmekte yetenekli olabilmek için ─░sa’ya yönelmek, yeni bir dü┼čünce biçimi gereklidir. Hayat─▒m─▒z─▒, kendi yarar─▒m─▒z─▒ aramak için de─čil, ama O’nun Krall─▒─č─▒ yay─▒ls─▒n, arma─čan─▒ kabul edilsin, O’nun O─člu sevilsin diye hayat─▒m─▒z─▒ Tanr─▒’ya sunmak; i┼čte, ─░sa’ya dönmek, O’na yönelmek budur!

Bu, kendini toplumdan soyutlama de─čil, tersine, insana, ┼čahsen ve toplumsal olarak, yararl─▒ olabilmek için tek yoldur. Evet, tamamen tek yoldur; bu gerçek, tarih boyunca pek çok ┼čekilde ispat edilmi┼čtir. Her kim bu yolda yürüyorsa, büyük sosyal hizmetlerde bulunmasa da, art─▒k sosyal hizmet kasalar─▒na prim ödemese bile, insanl─▒─ča iyilik yapmaktad─▒r!

─░sa’y─▒ hayat─▒mdan daha çok sevdi─čim zaman hayat─▒mda Kutsal Ruh mevcuttur; O, tam bu sevgi ili┼čkisinde ortaya ç─▒kar. Kutsal Ruh uyum ruhu ve af kayna─č─▒d─▒r. Kutsal Ruh insanlar─▒, özellikle bana hakaret eden günahkar insanlar─▒ görmek için yeni bir ─▒┼č─▒k verir. Benim onlar─▒, Tanr─▒’n─▒n ┼čeytan─▒n bask─▒lar─▒na yenilmi┼č evlatlar─▒ olarak görmemi sa─člar. Günahkarlar kimdir? ┼×eytana yenilmi┼č, ac─▒ çeken insanlard─▒r. Bana hakaret eden, onurumu k─▒ran, hayat─▒m─▒ mahveden kimdir? Sevgiyi kaybetmi┼č, Tanr─▒ ile ili┼čkisini kesmi┼č, cimrili─čin, k─▒skançl─▒─č─▒n, büyük ihtiras─▒n veya ba┼čka kötü h─▒rs─▒n içine dü┼čmü┼č oland─▒r.

E─čer ben Tanr─▒’n─▒n Ruh’unda isem - ─░sa ile gerçek bir ili┼čkiden gelen Ruh - dünyaya girmi┼č olan bu kötülükleri sevgi ile olumlu olarak etkileyebilirim.

E─čer Tanr─▒’n─▒n Ruh’unda de─čilsem kötülü─če kötülükle, sald─▒rganl─▒kla ve kaba sözlerle kar┼č─▒l─▒k verir; ba┼čkalar─▒n─▒ suçlayarak kendimi savunurum. Ve böylece insanlara ac─▒ çektiren kötülük zincirine yeni bir halka takm─▒┼č olurum.

E─čer ben Tanr─▒’n─▒n Ruh’unda isem affetmeyi arzu ederim; di─čer insanlarla Tanr─▒ aras─▒ndaki uyumu in┼ča etmeye katk─▒da bulunmak isterim.

Sadece ─░sa’y─▒ seven affedebilir. Çünkü onun yüre─čine ─░sa’n─▒n merhameti girmi┼čtir. ─░┼čte, o zaman merhamet mükemmelli─če ula┼č─▒r ve - Petrus’un yapmay─▒ dü┼čündü─čünün tam tersine! - affetmenin hesab─▒ yap─▒lmaz.

 

FARKLI DURUMLAR

Affedebilece─čimiz durumlar çok farkl─▒, say─▒s─▒zd─▒r.

Bizden af dileyenleri affedebiliriz, af dilemeyi bilmeyenleri de, hatta hiçbir zaman af dilemeyecekleri bile affedebiliriz.

Hem bize kötülük edenleri, hem de, bizi ayartarak, bize kötülük yapt─▒rm─▒┼č olanlar─▒ affedebiliriz.

Bize, geçmi┼čte haks─▒zl─▒k etmi┼č olanlar─▒, ┼ču anda ac─▒ çektirenleri, ilerde engel olabilecek insanlar─▒ affedebiliriz.

Pek çok farkl─▒ durum var; bu durumlar─▒n hepsinin kar┼č─▒s─▒na, ─░sa’n─▒n sürekli olarak yüre─čimize koydu─ču Kutsal Ruh ile ç─▒kmal─▒y─▒z; Kutsal Ruh arac─▒l─▒─č─▒yla, yani, evlatlar─▒n─▒n iyili─čini isteyen Baba’n─▒n Ruh’u, Baba’dan her ┼čeyi ö─črenen O─čul’un Ruh’u.

Af dileyen günahkarlar vard─▒r! Zarar verdikten sonra veya haks─▒zl─▒k ettikten sonra, bundan ac─▒ çeken ki┼čiden af dileyen alçakgönüllü insanlar vard─▒r. O zaman affetmek daha kolay olur! E─čer affetti─čim ki┼čiyi, benimle birlikte Rab’bin de affetmi┼č oldu─čunu bilirsem ya da onu, ─░sa’n─▒n sevgisi u─čruna affediyorsam, affetti─čim ki┼či ile aramda daha güçlü, daha içten ve Tanr─▒’ya gerçek ┼čan─▒ veren bir birlik ortaya ç─▒kabilir.

Kendim de bunu tecrübe ettim ki, ─░sa’n─▒n sevgisi u─čruna verilen aftan daha derin, daha ruhsal bir ili┼čki do─čar. Bu tecrübeyi, herkesin, özellikle de evlilerin ve cemaatlerde ya da Kilise’de olan gruplarda, Tanr─▒’n─▒n Krall─▒─č─▒ için beraber ya┼čayan ya da çal─▒┼čan ki┼čilerin de, ya┼čamas─▒n─▒ isterdim. Cemaatte ya da ailede beraber ya┼čayan insanlar─▒n, günlük ya┼čam içinde, af dilemek ve affetmek için çok f─▒rsat─▒ var. Beraber ya┼čarken, uyumsuzluk içinde söylenen yada ya┼čanan küçücük ┼čeyler bile ac─▒ verirler. Af dilemek mi? Evet! Affetmek mi? Evet! Evet, kendini mazur göstermeden ve ba┼čkalar─▒n─▒ suçlamadan, af dilemek! Evet, affetti─čim ki┼čiden her hangi bir aç─▒klama ya da söz vermesini istemeden, affetmek!

Tek ┼čart: bunu ─░sa’n─▒n ad─▒yla yapmak! Bu ─░smi aç─▒kça söyleyelim, çünkü her günah, günahlar için ölmü┼č olan Tanr─▒’n─▒n O─člu’nun yüre─čini sarsar, her verilen af da O’nu sevince bo─čar çünkü bu, O’nun Dirili┼čini yüceltir. “─░sa’n─▒n ad─▒yla senden af diliyorum!” “─░sa’n─▒n ad─▒yla seni affediyorum!”

Yüksek sesle söylenen ─░sa’n─▒n ad─▒yla bürünen günahlar, art─▒k a─č─▒r gelmiyorlar, keder ve güvensizlik yaymay─▒ b─▒rak─▒yorlar.

Baz─▒ insanlar af dilemeyi bilmiyorlar; bu konuda onlar hiçbir zaman yard─▒m almam─▒┼čt─▒r, Tanr─▒’y─▒ tan─▒m─▒yorlar ya da O’nun Krall─▒─č─▒ için derin bir ┼čekilde gayret göstermiyorlar. Belki günahlar─▒n─▒ rahibe itiraf ediyorlar ve bundan ba┼čka bir ┼čey yapmak gerekti─čini sanm─▒yorlar. Bu insanlar─▒ da affedebilirim. Onlara, davran─▒┼člar─▒mla, selam─▒mla, bak─▒┼člar─▒mla, kendilerine kar┼č─▒ yüre─čimde sevgi oldu─čunu göstermeye çal─▒┼čaca─č─▒m. Onlar─▒n günahlar─▒ k─▒r─▒lmama sebep olmad─▒, onlar─▒n haks─▒zl─▒klar─▒ beni korkutmad─▒, çünkü benim Tanr─▒’n─▒n sevgisinde kalmama engel olmad─▒. Onlar, bana kar┼č─▒ yapt─▒klar─▒ hakaretle, kendilerine ruhani bir zarar verdiler. Ben onlar─▒ seviyorum ve Tanr─▒ ile zarar görmü┼č olan birliklerini yeniden kurulabilsinler diye dua ediyorum. Sevgi ile bir sürü günah─▒ örtebiliriz!

Öyle insanlar vard─▒r ki hiçbir zaman af dilemeyecekler. Aff─▒n var oldu─čunu bilmiyorlar, belki de kibirlidirler ya da kendilerini herkesten üstün say─▒yorlar veya daima hakl─▒ olduklar─▒na inan─▒yorlar. Asl─▒nda Tanr─▒’ya inanmaz, O’nu sevmez ve O’nun ho┼čuna gideni aramazlar. Affedilmeyi kabul etmezler çünkü bu, onlar─▒n hata yapt─▒klar─▒n─▒ ya da günah i┼člediklerini kabul etmeleri demek olurdu.

Böylece, çok zor, çirkin ve ac─▒ veren bir durum yarat─▒l─▒r. Ne yapabilirim? Bu insanlara kar┼č─▒ da Baba’n─▒n yapt─▒─č─▒n─▒ yapaca─č─▒m. Yüre─čimi affetmeye haz─▒r bulunduraca─č─▒m. Bu insanlar─▒n, günahlar─▒m─▒z─▒ ayd─▒nlatan tek ─▒┼č─▒k olan ─░sa ile kar┼č─▒la┼čmalar─▒n─▒ arzu edece─čim. Onlar─▒n kötülükten kurtar─▒lmalar─▒n─▒ isteyece─čim ve bunu, Rab’bin haç üzerinde yapt─▒─č─▒ gibi, Baba’dan dileyece─čim: “Baba, onlar─▒ affet çünkü ne yapt─▒klar─▒n─▒ bilmiyorlar”.

Günah─▒m─▒z─▒n sonucundan dolay─▒ bize kar┼č─▒ günah i┼člemi┼č olan insanlar vard─▒r. Biz kendimiz onlar─▒ söz yada davran─▒┼člar─▒m─▒zla k─▒┼čk─▒rtm─▒┼č olduk. O zaman yap─▒lacak olan ┼čey aç─▒kt─▒r: sevgi eksikli─čimizden ötürü af dilemek ve kendini alçaltmak bize dü┼čer! Bizim hatam─▒z, bize kar┼č─▒l─▒k olarak yap─▒lan hatadan daha küçük olsa da. Belki de biz bir hakarete bir ba┼čka hakaretle kar┼č─▒l─▒k vermi┼č olduk. Kötülük zincirine di─čeri ba┼člam─▒┼č oldu─ču için, ilk olarak onun af dilemesini mi bekleyeyim?

Hay─▒r, derdim. Tanr─▒’n─▒n lütfu ilk olarak kime dokunmu┼č ise, o, ilk olarak af diler; Tanr─▒’n─▒n ┼čan─▒n─▒ arayan, Tanr─▒’n─▒n Krall─▒─č─▒ için gayret gösteren, ilk olarak af diler. Af dilemeyi, affetmeyi, aff─▒ kabul etmeyi becermek için gerçekten ─░sa’y─▒ kendinden daha fazla sevmek laz─▒m!

Bizi kötülük yapmaya itmi┼č olan insanlar var. Onlar─▒ da affetmeli miyiz? Evet, tabii. Ancak bu, önceki gibi, daima ve ┼čarts─▒z onlara güvenmemiz gerekti─či anlam─▒na gelmez. E─čer beni günah i┼člemeye iten ki┼či de─či┼čtirilmediyse, onu affederim, ama onun taraf─▒ndan yeniden kand─▒r─▒lmam ve günaha itilmemin f─▒rsat─▒n─▒ ona vermemeye çal─▒┼č─▒r─▒m. E─čer biri, benim aç─▒klad─▒─č─▒m s─▒rlar─▒, ba┼čkalar─▒na söylerse, onu affederim ama ona ba┼čka s─▒rlar─▒ aç─▒klamamaya dikkat ederim.

Affetmek, ay─▒rt etme yetkisizli─či de─čil, uyan─▒k olmamak ve ruhsal tedbirsizlik demek de─čildir.

Ben affediyorum, ama unutmay─▒ beceremiyorum; bana edilen hakareti unutam─▒yorum. Haf─▒za sevmeyi s─▒k s─▒k engeller. O halde, bu durumda ben diyorum ki unutmak gerekmez. Sana yap─▒lan hakareti hat─▒rlad─▒─č─▒n zaman, art─▒k Tanr─▒’n─▒n sana affedebilme lütfunu ba─č─▒┼člad─▒─č─▒ için, O’na ┼čükret. Baba’ya ┼čükret ki O, senin telaffuz etti─čin aff─▒ ciddiye ald─▒. Herkes için, sana hakaret etti─či ki┼či için de, ölmü┼č olan ─░sa’ya yeniden bak─▒┼člar─▒n─▒ dikmeye çal─▒┼č; arzu et ki, dostun olan ─░sa’n─▒n eseri senin “dü┼čman─▒n─▒n” yüre─činde de tamamlans─▒n.

Haf─▒zan, yava┼č yava┼č, ─░sa’n─▒n sevgisi ile doldukça, ac─▒lar─▒n─▒n kalan izleri de bo┼čalacakt─▒r!

Baz─▒lar─▒, affedebilecek kapasiteye sahip olmad─▒─č─▒ için, bir rahipten özel bir kutsama isterler; bu mütevaz─▒ davran─▒┼č, Tanr─▒’n─▒n sevgisini kendi üzerine çeker! O, bu arma─čan─▒ sana kesinlikle ba─č─▒┼člayacakt─▒r!

 

TANRI’NIN LÜTFUNUN ÖRTTÜ─×Ü GÜNAHLAR

Yakup’un o─člu olan Yusuf, kendisini satm─▒┼č olan karde┼čleri yüzünden çok s─▒k─▒nt─▒ çekmi┼čtir. Kendisinin ve babas─▒n─▒n hayat─▒ mahvedilmi┼čtir. Bütün bunlar, tüm kötü denenmelerde bulundu─čunda bile, onun Tanr─▒’ya sad─▒k kalmas─▒na engel olmad─▒.

Bu sadakat sayesinde o, Tanr─▒’n─▒n i┼člerini ay─▒rt etme yetene─čine sahip oldu; karde┼člerinin günah─▒nda, her ┼čeyi iyili─če çevirebilen Baba’n─▒n gizemli elini görebildi. Tanr─▒ karde┼čleri taraf─▒ndan sat─▒lmas─▒na izin verdi, bu ┼čekilde onlar yedi y─▒l süren k─▒tl─▒ktan kurtulabildiler. Yusuf, Tanr─▒’n─▒n gizemli, ilginç ve tuhaf bir ┼čekilde, sevgi dolu olan bu plan─▒n─▒ gördü de, sadece karde┼člerini affetmekle kalmad─▒, onlara çok çe┼čitli nimetler verip onlar─▒ onurland─▒rd─▒.

Bu olay dü┼čünmemizi sa─člar; Tanr─▒’n─▒n sevgisinde, karde┼člerimizin bize kar┼č─▒ i┼čledi─či günahlar, iyilik için kullanabilece─či araçlara dönü┼čebilir.

Bir atasözü ┼čöyle diyor: “Felaketler içinde bazen ┼čans bulunabilir”. Hayranl─▒kla bakan gözler - Tanr─▒’ya sevgi ile bakan gözler - hayat─▒n gizemli nak─▒┼č─▒n─▒ tan─▒yabilir: bunda, bize olumsuz gibi görünen durumlar da, bizim “─░sa’n─▒n boyuna” eri┼čmemizi sa─člar.

Geçmi┼čte ya da ┼čimdi u─črad─▒─č─▒m─▒z haks─▒zl─▒klara dü┼čmanca bak─▒┼člara bakmayaca─č─▒z art─▒k. Bundan böyle anlamad─▒─č─▒m─▒z ┼čeyler için, bize ac─▒ veren olaylara ve u─črad─▒─č─▒m─▒z hakaretlere minnet duymaya ba┼člayaca─č─▒z.

Bu bak─▒┼ča sahip olmak için, tabii ki Baba’y─▒ ve O─čul’u kendimizden daha çok sevmemiz laz─▒m! Siyah kömürden, ─▒s─▒ ve ─▒┼č─▒k al─▒nabilece─či anlay─▒┼č─▒na sahip olmak için, Kutsal Ruh’ta bulunup O’ndan gelen ay─▒rt etme yetene─čine sahip olmam─▒z laz─▒m. Kömür siyah, kirli ve a─č─▒rd─▒r. Onu atma! Onu ate┼če koy: o da, bulundu─čun yeri ─▒s─▒tacak ve geceyi ayd─▒nlatacakt─▒r. Senin ve di─čerlerinin günahlar─▒ a─č─▒r ve çirkin mi? Onlar─▒ Tanr─▒’ya teslim et; O da, seni bu günahlardan kurtarabilecek, onlar─▒ da senin merhamette, anlay─▒┼č ve teselli ruhunda geli┼čmen için f─▒rsatlara dönü┼čtürecek.

 

AFFETMEK ─░LAÇTIR

De─či┼čik kaynaklara göre pek çok psikolojik, psikosomatik, hatta fiziksel hastal─▒─č─▒n, insanlar─▒n affetmeden ve affedilmeden ya┼čad─▒klar─▒ndan dolay─▒ ortaya ç─▒kt─▒─č─▒n─▒ söylemektedir. Bu, zor inan─▒lan bir uyar─▒ de─čildir.

Affetmemek, Tanr─▒ ile, kendimizle, di─čer insanlarla, tarihle ve do─čayla uyum içinde olmamakt─▒r. Uyum eksikli─či gerginlik yarat─▒r. Gerginlik de beden ve tinin liflerini yorup hasta eder.

Sadece cennete girebilmek için de─čil, yeryüzünde ya┼čad─▒─č─▒m─▒z k─▒sa günlerimizi cehenneme çevirmemek için de affetmek gereklidir. Affetmek!

Bütün geçmi┼či affetmek! Nas─▒l olur?

Bütün hayat─▒n─▒, yüre─činde, ┼ču ad─▒ tutarak, gözden geçireceksin: “─░sa’n─▒n ad─▒nda, ─░sa’n─▒n u─čruna, ─░sa’yla birlikte... ebeveynlerimin kendi aralar─▒ndaki ve bana kar┼č─▒ olan sevgisizliklerini - gerçek veya dü┼čünülen - karde┼člerin k─▒skançl─▒k ve çat─▒┼čmalar─▒n─▒, çocukluk arkada┼člar─▒n─▒n zorbal─▒klar─▒ ve çekememezliklerini, kom┼ču ailelerinin aras─▒ndaki dü┼čmanl─▒klar─▒, maruz kald─▒─č─▒ beddualar─▒, ö─čretmenlerin haks─▒zl─▒klar─▒n─▒, kasaba papaz─▒n─▒n anlay─▒┼čs─▒zl─▒klar─▒n─▒, herhangi biri taraf─▒ndan at─▒lan dayaklar─▒, kötü niyetli yapt─▒─č─▒ cinsel aç─▒klar─▒, çe┼čitli zorlamalar─▒, bana yöneltilmi┼č olan m─▒r─▒ldanmalar─▒ ve iftiralar─▒, kaynanalar─▒n ve kay─▒npederlerin, gelinlerin veya güveylerin k─▒skançlar─▒n─▒, karde┼člerin, ebeveynlerin veya evlatlar─▒n─▒n ihanetlerini, miras payla┼č─▒m─▒nda u─čran─▒lan zararlar─▒... affediyorum”.

Affetmem gereken ne kadar çok ┼čey var! Tüm dünya sanki bana kar┼č─▒ suç i┼člemi┼č gibi! Onu, ─░sa’n─▒n ad─▒yla affediyorum! Kötülü─čün esareti alt─▒nda ya┼čamak istemiyorum, aksine kötülü─če iyilikle kar┼č─▒l─▒k vermek istiyorum; affediyorum! Bu ┼čekilde suçlu olan dünyay─▒ kurtarmaya ba┼čl─▒yorum, çünkü onun üzerine bir lütuf ─▒rma─č─▒ ak─▒t─▒yorum, Mesih ─░sa’n─▒n aç─▒k Yüre─činden kaynaklanan ─▒rma─č─▒...

Ayn─▒ duay─▒, ┼čimdi gerçekle┼čen olaylar─▒ da dü┼čünerek, yap─▒yorum. Affediyorum..., kötülü─čümü isteyenleri affediyorum, bana dalkavukluk edenleri affediyorum, bana yalan söyleyenleri affediyorum, beni hor görenleri affediyorum, bana tuzak kuranlar─▒ affediyorum, ya┼čad─▒─č─▒m dünyay─▒ mahvedenleri affediyorum, hükümeti affediyorum, parlamentoyu affediyorum, Kilise’nin zulmedenlerini affediyorum, affediyorum... affediyorum...

Ve, ileride bana zorbal─▒k edecek kimseleri de affetmeye kendimi haz─▒rl─▒yorum... Bir af ki ┼ču anlam─▒na gelir; benim için hayat─▒m─▒n, onurumun, sonumun hiçbir önemi yok, herkesin kurtulu┼ču, Tanr─▒’n─▒n Krall─▒─č─▒, Kutsal Ruh’un tüm dünyaya yay─▒lmas─▒ önemlidir!

Vefat edenleri de affedebilirsin ve affedebiliriz! Ölmü┼č olan inananlar─▒n ruhlar─▒ huzur içinde uyusun. Evet! E─čer aralar─▒nda da affedilmeye ihtiyac─▒ olan bir ruh varsa, bana gelince, onu da affetmek istiyorum.

─░sa arac─▒l─▒─č─▒yla imanl─▒ ölülerin ruhlar─▒ ile aram─▒zda bir ili┼čki vard─▒r. Bu ili┼čki üzerine varsay─▒mlar yürütmek istemiyorum; Tanr─▒’n─▒n onu tan─▒d─▒─č─▒n─▒ bilmek, bana yeter. O, bu ili┼čkiyi doldurabilir öyle ki bu konu benim için ne kendimi yüceltmeme ne de korkmama veya merak etmeme sebep olmaz. Bana gelince ölmü┼č olan imanl─▒lar─▒n ruhlar─▒na da ─░sa’n─▒n ad─▒nda verdi─čim aff─▒m─▒n ula┼čmas─▒n─▒ istiyorum.

 

AFFETMEN─░N GÜZELL─░─×─░

Isa birkaç kez aftan bahsetti. O bize, Tanr─▒ taraf─▒ndan duada duyulmak istiyorsak, affetmemiz gerekti─čini söyledi. Tanr─▒’ya benzeyebilmek için ve, s─▒ras─▒ geldi─činde, Tanr─▒ taraf─▒ndan affedilebilmek için, affetmek gereklidir. ─░ncil, birkaç meselede, bundan bahseder.

Havariler, Ö─čretmenin bu dü┼čüncesini ─▒srarla tekrarlad─▒lar ve bizler ┼čimdi onu gerçekle┼čtirmekteyiz.

Affederek ya┼čamak, çok güzeldir!

Materyalist dünyadan ç─▒kmak, ─▒┼č─▒─č─▒n dünyas─▒na girmektir!

Tasa dünyas─▒ndan ç─▒k─▒p bar─▒┼ča girmektir!

Yedi kere mi affedece─čim? Hay─▒r, iç huzuruna, sendeki Tanr─▒’n─▒n sevgisine s─▒n─▒r koyma; yüre─činin penceresinden girmek isteyen güne┼čin önüne panjur koyma!

Büyüklü─čüne s─▒n─▒r koyma, kendini sevginin hesab─▒n─▒ tutacak kadar küçültme; bu, art─▒k sevgi olmazd─▒! Yetmi┼č kere yedi! Yüre─čini, Tanr─▒’n─▒n sonsuzlu─čuna aç─▒k tut!

E─čer sürekli affetmeye yetenekli olmak istiyorsan, Tanr─▒’ya sevgi ile bakmaya devam et; O’ndan örnek ve güç alacaks─▒n.

“Tanr─▒ sizleri Mesih’te ba─č─▒┼člad─▒─č─▒ gibi, siz de sevecenlikle birbirinizi ba─č─▒┼člay─▒n” (Ef 4,32); “T─▒pk─▒ Rab’bin sizi ba─č─▒┼člad─▒─č─▒ gibi, siz de ba─č─▒┼člay─▒n” (Kol 3,13).

Tanr─▒’ya hayranl─▒k ve sevgi ile bakmak gereklidir. Bu, bizim affetme kapasitemizin kayna─č─▒d─▒r. Dahas─▒ var; bizim affetmemiz, Tanr─▒’n─▒n önünde sürekli olarak, her an günahkar olan bizler için O’nunla birli─če götüren yolu aç─▒k tutacak.

“─░nsanlar─▒n suçlar─▒n─▒ ba─č─▒┼člarsan─▒z, göksel Baban─▒z da sizi ba─č─▒┼člar. Ama ba─č─▒┼člamazsan─▒z, Baban─▒z da sizin suçlar─▒n─▒z─▒ ba─č─▒┼člamayacakt─▒r” (Mt 6,14-15).

Tanr─▒’n─▒n evlatlar─▒ olan bizler, a┼ča─č─▒ f─▒rlat─▒lm─▒┼č olan “karde┼člerimizin suçlay─▒c─▒s─▒” (Vah 12,10) ile birlik olmamal─▒y─▒z. E─čer bize kar┼č─▒ ya da Tanr─▒’ya kar┼č─▒ suç i┼čleyen bir karde┼č varsa, onu ne suçlamak ne yarg─▒lamak ne de mahkum etmek isteyelim. Aksine, onu “kükreyen aslan gibi, yutacak birini arayarak dola┼čan dü┼čman─▒n─▒z iblisten” kurtarmak isteyelim (1Pt 5,8).

Dünyan─▒n kurtulu┼č eserinde Tanr─▒’n─▒n i┼čbirlikçisi, “günahlar─▒n ba─č─▒┼članmas─▒ için” kan─▒n─▒ dökmü┼č olan ─░sa’n─▒n i┼čbirlikçisi olmak istiyoruz. Bunun için hiç kimse hakk─▒nda kötü bir ┼čekilde konu┼čamayaca─č─▒z.

Tanr─▒’n─▒n affetti─či gibi affeden, hiç kimse için kötü bir ┼čekilde konu┼čmaz. Her günahkar Tanr─▒ taraf─▒ndan aranmaktad─▒r. Tanr─▒ melekleri ile birlikte her günahkar─▒n izindedir. Kayin karde┼čini öldürdü─čü zaman, Tanr─▒ onu aramak ve ona kaybetti─či sevgiyi yeniden verebilmek için “d─▒┼čar─▒ya ç─▒kt─▒”. Bunu hemen yapamamas─▒na ra─čmen, onu korumaya devam edip; terk etmedi. Madem ki Tanr─▒ Kayin’i sevgi dolu ad─▒mlarla izlemekte, ondan kötü bir ┼čekilde konu┼čabilir misin?

─░sa’n─▒n ┼ču sözlerini de dinleyelim: “Dü┼čmanlar─▒n─▒z─▒ sevin ve size zulmedenler için dua edin. Böylece göklerdeki Baban─▒z─▒n gerçekten evlatlar─▒ olursunuz. Çünkü O, güne┼čini hem kötüler üzerine, hem iyiler üzerine do─čurur... O halde göksel Baban─▒z nas─▒l mükemmel ise, sizler de öyle mükemmel olun” (Mt 5,44s-48).

Affederek severken, Tanr─▒’ya ait olan mükemmelli─če bile ula┼č─▒yoruz! O’nun evlatlar─▒ olabilmemiz için, O’nun taraf─▒ndan kendisinin olanlar olarak tan─▒nabilmemiz için yol, ┼čudur: Affetmek!

* * *

Te┼čekkür ederim, karde┼čim, beni her affetti─čin defa için;

te┼čekkür çünkü, ─░sa’yla birle┼čerek, bana Baba’n─▒n sevgisinin i┼čaretini ba─č─▒┼člad─▒n.

Te┼čekkür ederim çünkü senin Rab’be olan sevgini, benim günah─▒mdan daha çok akl─▒nda tuttun.

Te┼čekkür ederim çünkü ya┼čam─▒n─▒, benim hatam─▒n ve kötülü─čümün de─čil, Tanr─▒’n─▒n Sözünün etkilemesine izin verdin.

 

Nihil obstat: Mons. Ruggero Franceschini archiep., ─░zmir, 14 May─▒s 2010

Bu kitapç─▒k H─▒ristiyan Cemaatler için Aziz Pavlus Katolik Kilisesinde (Konya) Haz─▒rlanm─▒┼čt─▒r.